VI NIEDZIELA ZWYKŁA

Zaskakująca miłość

Liturgia Słowa mówi dziś o błogosławieństwie. Każdy człowiek pragnie być kimś błogosławionym i szczęśliwym. Każdy też ryzykuje, że będzie szukał szczęścia tam, gdzie go nie ma. Przeklęty jest ten, kto pokłada nadzieję w człowieku albo we własnej cielesności (I czytanie). Chrystus przestrzega przed pogonią za doczesnymi bogactwami i zaszczytami (zob. Łk 6, 2-26). Taka pogoń to droga egoizmu i krótkowzroczności, która zawsze prowadzi do rozczarowania i cierpienia.
Syn Boży wskazuje nam nieomylną - i właśnie dlatego trudną! - drogę do szczęścia. Błogosławieni ci, którzy czynią sprawiedliwość, którzy są uczciwi i wytrwali. Błogosławieni nawet wtedy, gdy są prześladowani czy płaczą. Radość to przecież nie to samo, co przyjemność, a błogosławieństwo to nie to samo, co doraźny sukces. Nie ma błogosławieństwa bez patrzenia w głąb tajemnicy człowieka, bez rozumienia historii zbawienia (II czytanie), bez pokładania nadziei w Bogu, w Jego mądrości i miłości (psalm responsoryjny).
Owocem pójścia drogą błogosławieństwa Chrystusa jest radość i pokój, jakich ten świat dać nie może! Na początku Eucharystii staję dzisiaj wobec pytania: Na jakiej drodze szukam błogosławieństwa - na drodze egoizmu czy miłości?

Błogosławieni wy, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie (Łk 6, 21).