Nasi czytelnicy podróżują po świecie

Wyprawa do Miami, część 2

Drogi są szerokie. Mało powiedziane, wielkie asfaltowe połacie. Typowa autostrada ma co najmniej 4 pasy ruchu w jedną stronę, a często nawet 6. To, co dziwi najbardziej to fakt, że pas awaryjny znajduje się zarówno z prawej krawędzi, jak i z lewej krawędzi przy pasie szybkiego ruchu. Znaki są wielkie, czytelne i oświetlone. Bardzo łatwo Amerykanom podróżować takimi drogami, bo ich oznaczenia są zorganizowane na zasadzie kierunków świata. Gdziekolwiek by skręcić, zawsze wiadomo że się jedzie na północ czy na zachód. Drugi, bardzo funkcjonalny system, to numeracja dróg. Każda szosa jest czytelnie oznaczona numerem. Na skrzyżowaniach wystarczy kierować się na dany numer, żeby dojechać do celu. To bardzo proste i czytelne, bo nie każdy wie, gdzie leży Tampa czy Orlando, ale żeby tam dotrzeć, wszyscy wiedzą, że trzeba jechać na północ szosą numer 1.
Dla Europejczyka nawet asfalt wydaje się inny. Faktycznie, nie znajdziemy tu znanej z naszego kraju smolistej 'asfaltopodobnej' mazi, topiącej się przy 25 stopni C, tylko jasny, twardy, nietopliwy asfalt, równiutki jak blacha. Na tutejszych autostradach (prawie każda szosa wygląda jak autostrada) jest mnóstwo wiaduktów i estakad. Ruch prowadzony jest możliwie bezkolizyjnie. O kolizjach trudno mówić, wszyscy jeżdżą bardzo przepisowo, a na highway `u (tamtejszej autostradzie) dozwolona prędkość to 75 mph czyli 120 km/h. I rzeczywiście, na każdym z 6 pasów ruchu samochody suną z tą prędkością. Zdarzy się oczywiście i „wariat”, przekraczający dopuszczalną prędkość, ale raczej nie więcej niż o 10 km/h. Na takich czeka policja. Dosłownie na każdym kroku, w samochodach oznaczonych i nieoznaczonych. Powodzenia życzę temu, kto zacznie uciekać. W mig w pościg ruszy kawalkada na sygnałach. Po zatrzymaniu nie ma dyskusji. Nawet przy rutynowej kontroli trzeba ułożyć ręce na kierownicę, a po wyjściu z samochodu „położyć się” na masce i nie dyskutować. Mandaty nie są bolesne. Amerykanie z wykroczeniami drogowymi radzą sobie inaczej niż u nas. Każde wykroczenie jest zgłaszane firmie ubezpieczeniowej, a ta odpowiednio podnosi koszt składek na okres 3 lat od przewinienia. Chcesz piratować? Droga wolna, ale po kilku wybrykach nie będzie Cię stać na obowiązkowe ubezpieczenie...
Drogi w mieście mają po dwa pasy ruchu, a tylko w wyjątkowych przypadkach lub na osiedlach mieszkaniowych mają jeden. Uchodzą za niebezpieczne i ciasne. Dlaczego? Wyobraźmy sobie 90-letniego dziadka, za kierownicą wielkiej limuzyny, który w dodatku nie widzi na jedno oko. W Krapkowicach siałby postrach na drodze. Ludzie by na niego trąbili, a chcąc zaparkować, musiałby pół dnia szukać. Zresztą, lekarz nie pozwoliłby mu na prowadzenie samochodu. W Miami radzi sobie doskonale, bo podróżuje samochodem z automatyczną skrzynią biegów po szerokiej szosie. Nie ma też żadnego problemu z parkowaniem. Znaków przestrzega, bo są duże i o wiele mniej zróżnicowane niż u nas. Jednym słowem - czytelniejsze. Rzucają się w oczy, bo nie stoją zbyt gęsto. W dodatku nigdzie nie ma bezguścia i bałaganu w postaci miliona nieczytelnych, kolorowych reklam. Znaki drogowe są często opisane niżej. Tak, jak i poszczególne pasy ruchu na skrzyżowaniach: strzałki na asfalcie, strzałki nad głową, tabliczka „tu skręcaj tylko w prawo”. Chciałoby się powiedzieć, że to system dla idiotów. Ale on się sprawdza, jest prosty i czytelny do tego stopnia, że nawet wspomniany 90-letni dziadziuś sprawnie „śmiga” po drodze. Kto stoi jako pierwszy na skrzyżowaniu koło „Śląskiego” w Krapkowicach, na ogół musi zadzierać głowę do góry, żeby dostrzec, jakie świeci światło (o ile słońce nie razi). Nie wie też, czy w lewo jest „na Rynek”, bo malutka tabliczka z informacją stoi z boku, w gąszczu innych tabliczek reklamowych. W Ameryce wszystkie światła są podwieszane u góry i ustawione na przeciwnym końcu skrzyżowania w taki sposób, że patrzymy na wprost bez zadzierania głowy. Obok podwieszona jest też duża, czytelna i podświetlona tablica z nazwą ulicy lub dzielnicy, którą przecinamy czy z numerem drogi. Chcesz się zgubić? Nie uda Ci się... Nawet na czerwonym świetle można skręcać w lewo. Bez dodatkowych zielonych strzałek czy tabliczek. Prosto i logicznie, byle nie wymuszać pierwszeństwa. Zresztą, kultura jazdy jest wzorowa, a porządku pilnuje wszechobecny SHERIFF.
Kierowcy - wbrew pozorom - są tu dosyć nerwowi. Trąbienie na siebie jest dość powszednie. Trudno się temu dziwić, bo nie każdy korzysta z kierunkowskazów czy lusterek wstecznych.
Drogi dzielą się na wspomniane autostrady; płatne i darmowe (gorszy standard), 2-pasmowe szosy w mieście, 2-pasmowe ulice w dzielnicach mieszkaniowych i zwykłe dróżki osiedlowe (szerokości naszej Prudnickiej). Wszystkie skrzyżowania posiadają sygnalizację świetlną, a drogi krzyżują się pod kątem prostym. Każda dzielnica składa się z szeregu kwartałów o planie czworoboku. Każdy kwartał to osiedle mieszkaniowe, ale o tym później.
Dla Europejczyka największą pokusą są amerykańskie samochody (o morzu, słońcu i dziewczynach - później).
W drodze z lotniska minęliśmy takie cacka jak np. Porsche Carrera Turbo, Aston Martin Vanquish, Rolls Royce, Infinity, Bentley, Corvette, Lamborghini, różnej maści sportowe cabrio, BMW, itp., itd. Zaledwie 20 przejechanych mil (u nich to niewielka odległość), a spotkać można wszystkie najznamienitsze wozy, znane dotąd tylko z gazet motoryzacyjnych. Najdziwniejsze jest to, że każdy z nich sunął z dozwoloną niewielką prędkością... Coś nieprawdopodobnego u nas. Z początku ten koloryt na drodze podnieca, po jakimś tygodniu pobytu w Stanach staje się czymś zwyczajnym. Po powrocie do kraju nie dostrzega się już tych naszych Mercedesów, Beemek czy NSX `ów, choć wcześniej człowiek odwracał się za nimi. W Stanach każdy samochód jest czyściutki i błyszczący, nawet taka zwykła (jak na tamtejsze warunki) jeżdżąca betoniarka.
Większość samochodów posiada dwie rury wydechowe. U nas w kraju to domena „tjuningowanych” wozów, najczęściej będąca wizytówką przerostu formy nad treścią, bo jak inaczej mówić o „zaledwie” 100-konnym wozie z takim wielkim, chromowanym, podwójnym wydechem, do tego głośno ryczącym? Tam prawie w każdym wozie codziennością jest 170-200 koni, a zabawa zaczyna się od 240 wzwyż. Silniki 6- i 8-cylindrowe o pojemnościach 4-, 5- czy 7-litrów nikogo tam nie dziwią, informują tylko przechodniów o swoim potencjale owymi dwoma wydechami (co w tym przypadku jest uzasadnione), miłym dla ucha wydobywającym się z nich bulgotem i szerokimi oponami. Za kierownicą nie spotka się „dresa” (o tym później), tylko starszego pana czy kobietę w średnim wieku z pieskiem na tylnej kanapie.
W Miami i okolicznych miastach jest sporo salonów samochodowych. Kto ma 'cash' ten wyjeżdża nowym wozem. I nie czeka, aż przyjedzie z fabryki – wszystkie modele danej marki, w każdej opcji i kolorze stoją przygotowane do sprzedaży na parkingach i w garażach. Odwiedziłem salon Mazdy, gdzie handlowali sportowymi modelami RX 8.
Oglądam wóz, oczywiście ostrożnie, żeby niechcący nie przybrudzić szyby. Sprzedawca zdziwiony zaprasza mnie do środka, namawia żeby, pobawić się wszystkimi przełącznikami, zajrzeć pod maskę, proponuje jazdę próbną, oczywiście zupełnie niezobowiązującą...
Oj, chciałoby się przejechać takim wozem... Ale jakoś strach, bo to takie nowe i drogie...
Obok salon o wdzięcznej nazwie „The new auto toy store”, czyli w wolnym tłumaczeniu - „Sklep z nowymi samochodzikami” albo - z zabawkami dla dużych chłopców, a za szybą, coż...
Obok parking i - znany nam z relacji z Iraku - terenowy Hummer, tylko jakiś taki inny – wersja przedłużona.
Kilka ulic dalej - handlarz oldtimerów, na parkingu stoi stary Mustang GT350, dalej Rolls Royce...
I europejski akcent: salon Mercedesa. Wydaje się, że to fabryka, ale to jeden z kilku salonów w tym mieście. Na parkingu w szeregu stoją sportowe i luksusowe modele... Zabawne - obok siebie stoją dwa cacuszka: Lexus LS 430 i Mercedes S 430
Oj, kręci się w głowie. Atrakcją zlotów samochodowych u nas w kraju jest niewątpliwie nowa Corvette. Miałem nadzieję, że zobaczę taką w Stanach. Podczas pobytu na Florydzie zobaczyłem kilkanaście...
Chciałoby się przejechać takim wozem...
Nic prostszego. Wypożyczalnie samochodów czekają na klientów z otwartymi rękoma. Wielki parking, kilkadziesiąt limuzyn: wielkich, albo jeszcze większych. Kluczyki w drzwiach. Klient wypożyczalni wsiada do dowolnej, odpala silnik, sprawdza, czy działa klimatyzacja, sprawdza, czy jest czysto i - albo przebiera dalej, albo - wyjeżdża samochodem z parkingu do bramki, gdzie czeka pracownik wypożyczalni. Krótka wymiana zdań, potwierdzenie wypożyczenia samochodu, podanie karty kredytowej i - w drogę!
Wypożyczenie Mustanga cabrio na jeden dzień kosztuje około 80 dolarów. Zresztą, dlaczego Mustanga? Można Harleya, można cokolwiek... Wóz odstawia się też gdziekolwiek, albo w wypożyczalni, albo - „na telefon” – pracownik sam sobie po niego przyjedzie. Ach, jakie to proste. A wszystko w cenie wypożyczenia niewielkiego Forda Escorta we Wrocławskiej wypożyczalni, przy gigantycznie mniejszych formalnościach.
Kiedyś domeną amerykańskich wozów, obok słusznych rozmiarów, była elektryka: elektryczne szyby, lusterka, itd. Dziś to już u nas codzienność. Czym więc zaskakują amerykańskie wozy? A chociażby regulacją ustawienia pedałów hamulca... Amerykanie dziwią się, że wszystko fotografuję, że tak się tym interesuję. Coż, wyglądam pewnie jak skośnooki turysta... A wrażeń coraz więcej... O tym w kolejnym odcinku.