Papież odszedł Piątek i sobota

Krapkowickie czuwanie i żałoba

Od piątku po tragiczną, wielką sobotnią noc, cały świat czuwał będąc duchem przy Ojcu Świętym. Mieszkańcy naszego miasta nie opuścili Papieża do końca jego doczesnej drogi.

Wszyscy w skupieniu śledziliśmy informacje napływające z Watykanu, będąc myślami przy Ojcu Świętym. Ofiarowaliśmy Mu to, co możemy w takiej chwili najlepszego: żarliwą modlitwę. W piątek w kościele WNMP w Otmęcie rozpoczęło się nocne czuwanie przy Najświętszym Sakramencie. Nie zabrakło młodzieży, tak przecież bliskiej Ojcu Świętemu, spokojnego śpiewu i kontemplacji.Na ulicach miasta postacie snuły się w skupieniu i napięciu, do świątyni, ofiarować swoje modły, swoją obecność, swoje łzy. W sobotę wszyscy spotkaliśmy się w świątyniach naszego miasta, powiatu. Tragiczna wiadomość zastała nas skupionych, pokładających nadzieję w Panu. Również w kościele pw. Ducha Świętego na Sadach w Otmęcie. Rozpoczynając płomienną modlitwę różańcową w różnych językach nie przypuszczaliśmy, że będzie ona zwiastunem tragicznej informacji. O godzinie 22:00 zabiły dzwony, upadliśmy na kolana. Jan Paweł II odszedł do Pana. Szloch, łkanie. Żegnamy Ojca słowami „wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie...”, nie przypuszczając, że to ostatnie pożegnanie będzie w nas długo jeszcze trwało.Wielu z nas wraca do domów, każdy w smutku. Jako chrześcijanie wierzymy, że Ojciec Święty powrócił do Boga, lecz trudno w tej chwili się z tego radować. Jesteśmy solidarni w bólu i żałobie. Na znak tej solidarności, na znak naszej pamięci, tęsknoty i czuwania, rozświetlamy okna naszych domów płonącymi świecami. Wigilia święta Miłosierdzia Pańskiego dobiegła końca. Święta wymownego, bo ustanowionego kilka lat temu przez Ojca Świętego. On, tak jak beatyfikowana przezeń siostra Faustyna Kowalska, zaufał Miłosierdziu Bożemu. I my ufamy, jak nigdy dotąd.Pozostała żałoba. Jakże widoczna.