Tabelka

Bieg na orientację, czyli o co w tym biega?

Bieg na orientację (BnO) polega na pokonaniu w jak najkrótszym czasie, trasy wyznaczonej w terenie punktami kontrolnymi (PK). Droga między punktami jest dowolna, a jej wybór zależy od zawodnika. Warunkiem sklasyfikowania i pomyślnego ukończenia biegu jest dotarcie do wszystkich punktów kontrolnych w odpowiedniej kolejności. O wyniku decyduje osiągnięty czas. Obecność na kolejnych PK potwierdza się na specjalnej karcie startowej, lub - obecnie coraz częściej - za pomocą elektronicznego 'chipa'. Zawodnicy i zawodniczki startują do biegu co 1-3 minuty, indywidualnie, w momencie startu otrzymują mapy. Zawierają one najmniejsze nawet elementy terenowe, zauważalne podczas biegu. W pokonywaniu trasy pomocny jest kompas, z którego zawodnik może odczytać właściwy kierunek biegu, zwany azymutem. Trasa biegu, jej długość oraz skala trudności zależą od kategorii wiekowej i poziomu zaawansowania technicznego zawodników.
BnO narodził się w Skandynawii, a jego początki sięgają jeszcze ubiegłego stulecia. Pierwsze zawody na orientację - jak podają miarodajne źródła - rozegrano 13 maja 1897 roku w norweskim mieście Bergen. Dynamiczny rozwój dyscypliny nastąpił po II wojnie światowej. Od 1962 roku rozgrywane są Mistrzostwa Europy, a od 1966 roku - co dwa lata - Mistrzostwa Świata. Dziś Federacja zrzesza już 51 krajów członkowskich w tym od 1967 r. do krajów tych należy Polska.