Grafitti Kultowe Gry

Diabelna gra

Od zarania wszechświata trwa straszliwa walka między siłami Światła i Ciemności. Świat śmiertelników stał się areną najstraszliwszego jej epizodu - Wojny Grzesznych. Po przewrocie w Piekle trzy najwyższe diabły zostały wygnane na Ziemię, gdzie mimo swej potężnej mocy, zostały pochwycone i uwięzione - w Kryształach Duszy. Jednemu z nich udało się uwolnić i ukryć w przepastnych podziemiach Klasztoru w Tristram. Tu czyha na sposobną chwilę, by uwolnić pozostałych Władców Piekła.

'Diablo' wprowadza Cię w ponury świat labiryntu lochów pod Klasztorem. Zaczynasz grę w epicentrum (a jakże by inaczej) rodzącego się koszmaru - w nieświadomym mających nastąpić wydarzeń miasteczku Tristram. W kilku chałupach mieszkają: kowal, znachor, karczmarz, barmanka, wiedźma oraz kulawy chłopiec. Ze wszystkimi można porozmawiać, z niektórymi z nich pohandlować, ale nikomu nie da się niczego zepsuć. Gra jest klasycznym RPG, z trzema standardowymi klasami - wojownikiem, magiem i włóczęgą. Wszystkie posiadają charakterystyczne dla swojej kasty współczynniki, przy starcie takie same, w miarę zabijania kolejnych wrogów - coraz wyższe. Ostatecznym celem gry jest zabicie samego Diablo, ale w międzyczasie można dostać do wykonania dodatkową misję od mieszkańców Tristram. Zazwyczaj zadanie polega na ubiciu w podziemiach potwora lub odszukaniu zaginionego przedmiotu.

Poza miastem, obok cmentarza, znajduje się Klasztor. Jego mroczne podziemia są pełne potworów, złota, magicznych przedmiotów, pułapek i ciał poprzednich śmiałków. Labirynt jest generowany w sposób losowy i na nowo w każdej grze, więc nigdy nie wiadomo, co czaić się będzie za rogiem. Gra ma swój rytm, który wyznacza przejście kolejnej kondygnacji podziemi. Im niżej, tym weselej - więcej złota, ale też jakby obficiej występują strzegące je monstra. Potwory stają się większe, szybsze, potrafią lewitować i stać się niewidzialne. Pewne wskazówki co do możliwości przeciwnika daje jego ubarwienie.

Gra jest piekielnie realistyczna. Przeciwnicy umierają z ohydnymi mlaśnięciami lub stukotem kości o kamienne płyty podłogi. Czasem w tle słychać krzyki mordowanych ofiar lub bicie w rytualne bębny. Odgłos kroków bohatera odbija się echem od ścian. Otoczenie składa się z rozmazanych szczątków, pochodni w ścianach i na stojakach, długich kolumnad i niezwykle zdradliwych wielkich sal, gdzie chmara wrogów opada nieostrożnych śmiałków ze wszystkich stron. Na szesnastu poziomach znajduje się sporo ciekawych przedmiotów, od zardzewiałych tarcz, po potężne artefakty: miecze i laski magiczne. W trakcie gry natknąć się można na księgi, zawierające odcinki historii Odwiecznej Wojny. Historia wskazuje dalsze etapy poszukiwań. Wiedzę możesz po części uzupełnić rozmawiając z mieszkańcami. Jest to ważny powód, by pokazać się na powierzchni. Drugi, to ograniczona pojemność plecaka, który zapełnia się w zastraszającym tempie. Część przedmiotów trzeba spieniężyć lub wyrzucić.

W 'Diablo' można grać samemu, jak też i w (maksymalnie) 4 osoby poprzez kabelek, modem i battle.net w Internecie. Granie samemu jest łatwiejsze (mniej potworów), ale i mniej 'dochodowe'; przez modem można ze sobą powalczyć, ale za odpowiednią cenę; podobnie jest z battle.net, przy czym kontakt z ludźmi z całego świata jest dość ekscytujący; przez kabelek jest chyba najlepiej, ale każdy użytkownik musi mieć swoją oryginalną wersję 'Diablo' - (w demo dostępne są tylko dwa początkowe poziomy). W sieci czy bez gra bardzo wciąga. Zasiadając do gry zważaj, że możesz oderwać się do monitora dopiero świtkiem. Nuże, bracia, cepy w garść!