Krapkowice List czytelnika

Enso - druga strona medalu

W dniach 12-13 października 2004 r. w różnych gazetach Opolszczyzny ukazały się artykuły dotyczące Mistrzostw Europy w Taekwondo, które odbyły się w Herne (Niemcy) w dniach 2-3 października 2004. To mógłby być powód do dumy i radości, gdyby zamieszczone informacje pokrywały się z rzeczywistością.

Niestety, w prasowych rewelacjach jest niewiele prawdy, co dziwi, ponieważ właśnie w sporcie zasada fair play jest uważana za nadrzędną.
Wraz z kilkoma znajomymi osobami mającymi styczność ze sportami walki postanowiłam się przyjrzeć bliżej międzynarodowym sukcesom karateków z Enso. Na oficjalnej stronie internetowej Polskiej Unii Taekwondo - Ogólnopolskiego Związku Sportowego www. taekwondo. dw. pl znaleźliśmy regulamin zawodów w Herne. Oficjalną ich nazwą, jak się okazało, jest EURO CUP 2004. Interesujące są również zasady udziału w tych zawodach, które pozwolę tu sobie przytoczyć:
'Impreza otwarta dla wszystkich federacji, klubów i zawodników! Wszyscy uczestnicy startują na własne ryzyko. Promotor i organizator nie ponoszą odpowiedzialności za ewentualne straty lub kontuzje wynikłe z udziału. Zagraniczne ekipy winny mieć odpowiednie dokumenty uprawniające do korzystania z pomocy medycznej w Niemczech. Wszyscy zawodnicy muszą na żądanie udokumentować swoją tożsamość i wiek ważnym paszportem lub dowodem osobistym. Członkowie ETF muszą udowodnić członkowstwo ważnym paszportem ETF.' Czy nie wydaje się dziwne, że na mistrzostwa może pojechać każdy? Czy kiedykolwiek były rozgrywane Mistrzostwa Europy w piłce nożnej, na które pojechały: Legia Warszawa, Odra Opole, Unia Tarnów, Wisła Kraków, itd.? Ja o takich nie słyszałam. Oglądając stronę internetową http://www.etftaekwondo.de/ec04res.htm można się przekonać, że w jednej z przedstawionych klasyfikacji aż 5 kolejnych miejsc (od 2 do 6) zajmują drużyny niemieckie. W innych klasyfikacjach jest podobnie. W klasyfikacji medalowej Polska wymieniona jest na trzecim miejscu, ale czy jest to nasza narodowa drużyna? Wynika stąd, że były to raczej OTWARTE Mistrzostwa Europy, a to już wiele zmienia. Mistrzostwa Europy kojarzą się wszystkim z trudem wielu turniejów klasyfikacyjnych, a tu okazuje się, że wystarczy tylko znaleźć odpowiednie zawody i można zostać mistrzem pomijając procedury. Jednak czy w takim przypadku startujący zawodnicy mają prawo nosić na piersi orzełka?
Kolejna sprawa, którą warto posuszyć, to dane statystyczne z tej imprezy. Startowało w niej 800 zawodników, ale nikt nie wspomniał, że aż w 127 konkurencjach! Wobec powyższego, średnio na jedną konkurencję przypadało 6 startujących. Zajęcie wysokiego medalowego miejsca mogło czasami leżeć w zasięgu ręki nawet przeciętnego zawodnika. Szkoda tylko, że nigdzie nie można znaleźć protokołu z tych zawodów.
Zaintrygował nas też opublikowany w krapkowickim Kurierze wywiad z mistrzynią Europy Darią Kowalską. Powiedziała ona: '(…) Karate Shotokan trenuję od - prawie - sześciu lat u Janusza Bajorka (…). Mamy możliwość robienia stopni, ale ja się tego raczej nie podejmę…. Każdy egzamin to dość duże koszty.' Jakim więc cudem nosi zielony pas? Zgodnie z § 5.1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2002 roku w sprawie uprawiania dalekowschodnich sportów i sztuk walki oraz kick-boxingu (DZ. U. z 2003r. Nr 6, poz. 66) stopnie uczniowskie i mistrzowskie nadaje się osobie, która zaliczyła z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający przeprowadzony zgodnie z wymaganiami poszczególnych sportów lub sztuk walki. Pikanterii temu wszystkiemu dodaje fakt, że Enso od kilku lat nie jest członkiem Polskiego Związku Karate Shotokan, a pan Bajorek nie ma uprawnień egzaminatora tego związku, co można sprawdzić na stronie www.karate.org.pl. Wielokrotnie zwracaliśmy się do Komisji PZK Shotokan o potwierdzenie stopni osób przychodzących z Enso do naszego klubu. Odpowiedź zawsze była taka sama: 'Taka osoba nie figuruje w protokołach, a z panem Bajorkiem od dawna nie mamy kontaktu.'
Ostatnio Enso zniknęło też z opublikowanej w Internecie listy klubów Polskiej Unii Taekwondo.