Palcem na wodzie

Jestem zaniepokojony. Mocno. Martwię się. Chodzi o to, że Redakcja nakazała mi śmieszyć i bawić, a ja coraz częściej narzekam i straszę. Jakoś mało wesoły jestem. Jakoś smutny bardziej. Raczej kasandryczny. Wcale nie pogodne wizje we mnie.I przede mną także raczej nie. Co tam, ludzie umierają. Wcześniej niż później. Za wcześnie. Lepiej, niż gdyby za późno. Zobacz - mówię do żony - z mojej półki już biorą. Zobacz - mówi ona - ilu starszych od ciebie biega rześko. Biega, biega. Ja tam swoje już wybiegałem. O dzieci się martwię. Gdzie one biegać będą?Coraz wyraźniej widzę, że wszystko zmierza ku temu, że pęknie w końcu cierpliwość ludzi. Skończy się demokracja. Skończą się ładne przemowy i nieładne czyny. Zacznie działać pole morfogenetyczne Ruperta Sheldrake `a. To, co snuje się w pojedynczych głowach, nagle stanie się świadomością wszystkich, że dalej tak już iść się nie da. Ludzie przestaną słuchać polityków. Z prawej. Z lewej. Z centrum. Już raczej na odlew. Jak popadnie. Wzburzeni burzyć zaczną. Bezsilni siły użyją. Bezrobotni coś zrobią. Bezdomni zaczną eksmisje. Bazgroły na murach treści nabiorą. To, co ładne zbrzydnie. To co dobre zginie.Stop! Może jednak nie. Może nie. Jeśli nie, to dlaczego o tym myślę? Chory jestem? Może chory jestem. Może już czas? Tak. Czas najwyższy. Idę na urlop. Będę pisał wiersze. Palcem na wodzie znaki stawiał. Tak jak i teraz. Słońca życzę. Pogody ducha. Zapomnienia. Rzeczywistość i tak w końcu dopadnie każdego. Nawet jeśli wyjedzie na drugą półkulę. Dlatego nie wyjeżdżam. Po co? Słońce w końcu tu powróci. Przecież nawet bociany powracają. Widocznie warto. Skoro warto wracać to może warto tu być?.Optymizm zaczyna prześwitywać przez kotarę melancholii. Przez wrzaski skłóconych ludzi przebija się śpiew ptaka. Nie potrafię rozróżnić. Skowronek? Kos? Słowik? Coś śpiewa. Widocznie warto. Szkoda, że nie umiem śpiewać. Szkoda, że nie potrafię tańczyć. Szkoda.
Henryk Szumielski

Wydruk strony: <http://krapkowice.net/kurier,art,id_658> [22.11.2008 17:13:36]